BRACIA KUCHAR

Istotą filmów Braci Kuchar jest przerysowanie i przesada zestawiona z prostotą środków którymi operują. Swego rodzaju studium estetyczne i wykładnię wizji ich filmów widzimy w I AN ACTRESS, w którym odbywa się proces psucia gry aktorki. Zadany tekst aktorka przetwarza w umotywowany psychologicznie, realistyczny monodram i jest w tej roli idealnym odzwierciedleniem oczekiwań typowych filmowców ze szkoły Stanisławskiego, ale nie braci Kucharów. Szkoła Braci jest bowiem doprowadzeniem założeń Bertolda Brechta do ekstremum, poprzez użycie nieco innego klucza dla gry. Kluczem u Brechta był dystans do roli, lecz Kucharowie preferują zamiast tego wczucie się w rolę (więc jak u Stanisławskiego) z taką emfazą, że Stanisławski staje się Brechtem i vice versa i klops. George uprawia więc rodzaj sadystycznej operacji kiedy dodaje do aktorskiej interpretacji tekstu elementy przerysowania i wprowadza w grę rodzaj parodii emocjonalności, a więc sprawdza co jeszcze jest w stanie udźwignąć aktorka. Jakie kolejne elementy kiczu jest w stanie wchłonąć w realistyczną konwencję i jak wiele elementów trzeba wprowadzić, by wytrącić nie tylko widza, ale za razem samą aktorkę z jej psychologicznej roli. Aby uniemożliwić jej identyfikację z rolą. Dystans do emocji, jako nośnika roli jest nadrzędnym celem tego przerysowania, a “ubogie” środki którymi wszystkie filmy braci operują, w połączeniu z “ambitnymi” tematami których filmy dotyczą, stanowią parodię samego medium filmowego jako narzędzia snucia takich opowieści. Za to filmy braci zwracają uwagę całej ówczesnej nowojorskiej bohemy znów czymś innym, nie opowieścią ale swoją performatywnością, siłą oddziaływania na widza i bezpardonowością w osiąganiu zamierzonego efektu. Zamiast opowiadania o efekcie i oddalania go w rzeczywistości od widza, osiągają cel. Uświadomienie – jak u Freuda – zawsze jest oddaleniem nieświadomej identyfikacji, a więc umożliwia uwolnienie. Efekt ten jest więc osiągany nie poprzez opowiadanie historii, ale za pomocą obranej formy i środków wyrazu, a sama fabuła jest najczęściej pretekstem dla utrzymania uwagi widza, by oddziaływać nań formą.

011513-Kuchar-Post

Comments

comments

editor

Michał Brzeziński - transhumanistic, and biosemiotic artist working with fauna flora and micro world, searching for affective language and life origins in matter, using medical media as EEG, GSR, USG interested in transspecies affective communication and sexual interfaces. Combining software and video biology. Creator of Galeria NT (2010). His wide, theory based, artistic and curatorial activity had animated theoretical discourse touching experimental film and video art as independent a-historical and matter-oriented aesthetic area. Curator working with galleries such as the Museum of Art in Łódź, Center for Contemporary Art Łaźnia in Gdańsk.

You may also like...

%d bloggers like this: